5

Czuję się tam jeszcze nieswojo.  Tu są sale, tu dyżurka, tam umywalka z dezynfektorem. To wystarczy. Byłam tu wcześniej kilka razy. Niewiele zabrałam ze sobą obrazki twarzy, strzępki rozmów. Niepewność i zniechęcenie, dużo niepewności. Teraz odkrywam to miejsce na nowo, w zupełnie nowym świetle. Stawiam swoje pierwsze nieśmiałe kroki. Świeżość krępuje, ale też otwiera coś nowego. To, co nieznane zawsze budzi obawy jednocześnie jednak chroni przed rutyną, uczy pokory, a zarazem uruchamia całe pokłady świeżej energii, którą można spożytkować.
Ten oddział jest tak podobny do oddziału maluchów, a zarazem tak bardzo różny. Na razie odważyłam się wejść tylko na jedną salę. Zacumowałam i dobrze mi tam. Za każdym razem pojawiają się tu nowe buzie, chowam wszystkie. Uczę się rysów, imion, uczę się na nowo rozmawiać. Nie jest łatwo. Moja pierwsza rozmówczyni od razu wykłada karty na stół. Diagnoza to białaczka, jest bardzo świadoma swojej choroby, wie o niej dużo, mówi otwarcie i wprost. O sporcie, który kocha, o rodzeństwie, które zostało w domu, o śpiewaniu, którego brakuje. Zaurocza mnie. To dzięki niej tu zostaję. Szukamy wspólnej płaszczyzny. Nie zawsze od razu się udaje, ale pytanie: "kiedy znowu przyjdziecie?"- warte jest tych poszukiwań.
Jestem jak dziecko, które uczy się chodzić. Stąpam bardzo ostrożnie, niczego nie jestem pewna, nie wiem, czy sobie poradzę. Ale pamiętam  pierwsze dni w szpitalu. Wtedy też nie wiedziałam, nie byłam pewna. Wtedy się udało. Czasem, żeby coś drgnęło trzeba zostawić to co sprawdzone, bezpieczne i odpłynąć od brzegu. Wierzyć, że nie ma przypadków, że na wszystko jest czas, którego nie da się ani wyprzedzić, ani dogonić. Co przyniesie? Wierzę, że dużo dobrego!
Maluchów nie zostawiam, nie umiałabym, ale o tym będzie już inna notatka.